Είστε εδώ

Τοπική Ενδυμασία

Ανδρική ενδυμασία

Η ανδρική τοπική ενδυμασία (δεκαετία 1920) περιλάμβανε:

Γιλέκο: Άσπρο σαν φουστανέλα που φορούσαν οι παππούδες.

Σεγκούνι: Το φορούσαν οι νεότεροι σε ηλικία. Στην αρχαιότητα ονομάζονταν «σαγιόν». Ήταν μάλλινο και κούμπωνε μόνο στο γιακά και στη μέση, ανοιχτό στο στήθος ή σταυρωτό με πέτα. Γύρω-γύρω είχε λαγκόλα σαν φουστανέλα. Τα μανίκια ξεκινούσαν από τους ώμους και έπεφταν πίσω στις πλάτες, όπου ενώνονταν με ράψιμο στην άκρη τους κάτω από την μέση και ήταν μάλλον διακοσμητικά.

Φούστα: Τα παιδιά μέχρι 10 ετών φορούσαν φούστα μάλλινη, υφαντή, ραμμένη με κορμό σαν φουστάνι, μακριά μέχρι τα γόνατα.

Φουστανέλα: Φόρεμα της λεβεντιάς. την φορούσαν κάτω από τα σεγκούνια.

Ταλαγάνι, παλτό, κάπα, μαλλέτο: Πανωφόρια, ανάλογα με το επάγγελμα και την εποχή του χρόνου.

Πουκάμισο: Είχε κεντήματα στο στήθος, φοριόταν κάτω από το σεγκούνι, από κάπιτο πανί.

Κολόβι: Μπλούζα, μάλλινη με μανίκια.

Καταράσι: Μάλλινη φανέλα.

Βρακί: Άσπρο από κάπιτο πανί και μακρύ ως τον αστράγαλο.

Κάλτσες: Μακριές, κάλυπταν σχεδόν όλο το πόδι και επάνω δένονταν με λουράκια από την ζώνη της μέσης για να μην πέφτουν.

Σκούνια: Μάλλινες κάλτσες.

Τσαρούχια: Από δέρμα, μαύρου χρώματος με φούντα μπροστά στα δάχτυλα. Από κάτω είχαν πρόκες για να μην γλιστράνε.

Σιαλάκι: Το γνωστό σελάχι, ζωνάρι για τη μέση. Πίσω ήταν στενό, ενώ μπροστά ήταν φαρδύ και με θήκη για διάφορα αντικείμενα.

 

Γυναικεία ενδυμασία

Η γυναικεία φορεσιά είχε έντονα χρώματα. πολλά στολίδια. ασημένια και χρυσά και περιελάμβανε:

Φουστάνι: Μάλλινο, μονόχρωμο με μανίκια. Στον ποδόγυρο είχε 2-3 σειρές «κατφε», δηλ. κορδέλα από ύφασμα βελούδο, καθώς και στον γιακά και στα μανίκια κοντά στους καρπούς. Στο στήθος έραβαν στολίδια. Είχε την μέση ψηλά, το κορσάζ ήταν στενό, καθώς και τα μανίκια που σούρωναν λίγο στους ώμους. Κάτω από την μέση το φουστάνι ήταν φαρδύ.

Φούστα: Μάλλινη και μονόχρωμη. Διακρίνεται σε καθημερινή ή γιορτινή διαφόρων χρωμάτων. Στον ποδόγυρο είχε δύο σειρές μαύρη «σαϊτίνα» (είδος υφάσματος), ενώ στην άκρη του είχε κεντημένα «κουκάκια» (είδος πλεκτής δαντέλας). Η φούστα φοριόταν κάτω από το φουστάνι γι’ αυτό ήταν πιο μακριά και εξείχε από τον ποδόγυρο του φουστανιού για να φαίνεται.

Ποδιά: Μονόχρωμη πιο κοντή από το φουστάνι και φοριόταν πάνω από αυτό. Στον ποδόγυρο είχε «κυνέδια» και στην άκρη του είχε συνήθως μαύρη δαντέλα. Ήταν σύμβολο σεμνότητας και νοικοκυροσύνης Δεν χρησίμευε μόνο για στολίδι. αλλά κρατούσε και τα ρούχα καθαρά κατά την εργασία.

Πουκάμισο: Άσπρο, φαρδόκομψο με κοντό ή μακρύ μανίκι.

Σαϊάς ή σαγιάς: Φόρεμα ελαφρύ, φοριόταν πάνω από το πουκάμισο τους ζεστούς μήνες του χρόνου.

Γιλέκια: Το γνωστό σεγγούνι, μάλλινο χωρίς μανίκια. με τσιαπάρια στη μέση, ενώ το μάκρος του έφτανε λίγο πάνω από τα γόνατα.

Μεσάλα: Χοντρό μαντήλι, από άσπρο καπιτό πανί.

Κρεπ: Ήταν μια δαντέλα που την έβαζαν στο κεφάλι και την έδεναν ψηλά στερεώνοντας την με τα μαλλιά. Ήταν καφέ, μαύρη ή βαθύ μπλε.

Τσιαμαντάνι: Κεντημένο ύφασμα που το φορούσαν πάνω από το φουστάνι, μπροστά στο στήθος και κοντά στο λαιμό.

Σαραφάνι: Βελούδινη μπλούζα με φρούτα.

Σκούνια: Μάλλινες κάλτσες, τις έπλεκαν και τις κεντούσαν με λουλούδια. πουλιά και πολλά καγκέλια.

Παπούτσια: Μαύρα δερμάτινα. Είχαν πρόκες στο πέλμα για να μην γλιστράνε. Απλά χωρίς σχέδια, πότε με κορδόνια και πότε όχι.

Ζώνη: Ήταν από ασήμι, πίσω έρχονταν στενή, μπροστά πιο φαρδιά και όμορφα διακοσμημένη. Μπορεί να ήταν και πλεγμένη με πολύχρωμες χάντρες ή και από το ίδιο ύφασμα που ήταν και το σαραφάκι, πάνω από το οποίο φοριόταν.

Γαιτάνια: Κόκκινες αλυσίδες που τις έραβαν μπροστά στο γιλέκο.

Μπελιτζίκια: ασημένια ή χάντρινα κεντημένα αξεσουάρ, που τα φορούσαν στον καρπό του χεριού.

Ακόμη έχουμε φλουριά, καδένες στο λαιμό και κορδέλες στα μαλλιά.

Είπαν για μας

glqxz9283 sfy39587stf02 mnesdcuix8
sfy39587stf03
sfy39587p07